مجله شعرآستان

bekhoon — Tue, 24 Jun 2008 05:30:18 GMT

از دکتر قدمعلی سرامی بخوانید :

خدا قوت جوان خسته نباشی!

به سال که می گذرد

غزل تنم را می کشند

قصیده می شوم در باد

افیلیای من !

کاش مرداب تو را میبرد

اگر اینگونه به سوگ خویش نشسته ام

و تو هر روز بر گرده ام

شالی بد قواره تری !

***

به جنس بنفشه معتادم

و چروک آبی باغچه

در رگ های متورمت گل می کند

سیر بنوش

از خندقی که چشم من است

حتا دل انگیز ترین پایان

قصه های تکراری را جذاب نمی کند

مرگ هم همینطور

چقدر عشق اینجا ریخته

حوله ای خیس می خواهم

نکند رنگ بگیرد

هاله ی مردمکان شوریده ام

به تو نیز محتاج نیستم

نه که باران نمی زند

تلخ است

عابری که بیشتر از تو

شبیه تو است !

هنوز بوی باران می دهد

کتابهایی که از دستهایش باریده بود !

بدرود!

از راپورت های خفیه نویسان ...به قلم آیدین میرزا و شخص نگارنده

bekhoon — Sun, 22 Jun 2008 05:34:53 GMT

روایت اول :

امام قلی میرزا که به روایت اردبیل در گذر گاه تاریخ در قائله ی دمکراتها به طرز فجیعی کشته شد – و به حکایت پدران پاهایش را اره کردند تا زجر کشش بکنند نوه ی فرزندی از ساسله ای بود که راقم این سطور قصد دارد تا با کنکاشی در داشته ها و دانسته ها و بوده ها نقبی از اکنون تا سالهایی بزند که نگین تاج و تخت پدری بر کج کلاه ناصری عالمی را به کج مداری عالم به سخره می گرفت و آنچه از آن روزگاران به یادگار مانده حاشا و کلا که آن سبیل از بنلاگوش در رفته ی ارباب صاحب قران یا فرزند پیر دولت خموش و محجوب وی نباشد که با قلمی از جنس همینی که می نویسیم در ذهن تاریخی مشروطه را ممهور ضل اللهی کرد و جشن رستگاری را به ماتم پاییزستان سلطنت سپرد ...

اکنون در حرمسرای سلطانی هستیم جایی که پیر زنان آب رو دار پار و پسین به نام ناماواز های پدرانی دل خوش کرده اند که به مناسبت یا بی حکم و قراری حسن و حس ملوکانه بر تصاحب انها جاری شد و از خاطر خاطر نواز پدران آزمند شان نوای یک شبه ی حزینستان حرم در نام و عنوان و لقب همایونی گم شد و از صدگان آرزوی ولایتعهدی نوظهوری پی نوظهوری تن به آغوش ناصرالدین نهاد .در امام زاده ای شیوه ی مسلمانی بر او جاری گشت و اینچنین شد که بارگاه ایران را جز ولایت مداری این فرزندان بخت کسی را قسمت نشد .

از میان این روزی – سوگلی ها در شر و شور فرنگستان رفتن ذهن ایرانی حضرت شاهی بود که سفیر کبیر روس هدیه ای پارسی – روسی به حضور شمشیر و ردای بلند ناصر الدین تقدیم کرد که در بازگشت پس از تشرف به آیین شریف افتخار آنرا داشت تا کاترین قدیم زینت النساء تو در توی قصر او شود و از همان آغاز چشم زخم متعدیان حرمی برا و فرود آید .خصوصن که ماجرای گریبایدف در ضمیر این روز ها خوابیده بود و دشمن دیرین را در چمباتمه ی قلب جا دادن از نیش و ریشخند زنهای یک و چند روزه دور نمی ماند .

تا اتفاق اعظم افتاد و نه ماه نشد که متشرفان عقد و نقد و موت ردا پوش درباری نام این مولود را عبد الحسین گذاشتند .شهنشاهزاده عبد الحسین میرزا که نام مهر این فلک زاده ی نار دانه صاحب قرانی شد و جز جبروت بروت پدر از قامت بلند تر و چشمانی روشن تر حجب و حیا و مهر مادری را به ارث برد .زینت النسا ء خار چشم حرم سرا بود و فرزند سیلی نقد برادران کهتر و مهتر را به حسن نظر و تبسم صورت می نواخت تا اجنبی زاده ننامند و آن شود که مقام ناصری او را که در عنفوان جوانی چون خلف پدری اش در شور شمشیر و بستر و تدبیر می زیست به جانب آذر بایجان روانه کردبا لقبی در خور مقامی که در قلب پدر داشت :ضیاءالدوله . تا نزد مظفر الدین که محبوب و مظلوم این قوم راست قامت بود نایب و حکمران ولایتی از آن باشد اگر دست روزگار می گذاشت که گلوله ی کین فقر در سرزمین نه چندان مادری کاخ و حرم و تربت و تبار را سیه پوش کرد و خبر که رسید دستان لرزان برادر ناتنی کوچک تکان شانه های شاهزاده ی پیر را آرام کرد و در همان خاک سپاری تاریخی در حرم شاه عبد العظیم بود که دیدگان عبد الحسین را خان زاده ای از اشراف تهران به پرده دری نقاب دختر باعث شد و عبد الحسین فروغ مهر مادر دق مرگ شده در حرم شاهی را در لطافت و ظریف کاری ایزد تعالی بر پیکری پیچیده در سیاه بخت نوی والیگری و سپیدی رخسار ذات پاکش به نظاره نشست و آنی حقه روزگار بر مدار او چرخیدن گرفت .نامش فخر النساء بود با اندامی باریک و چشمانی کشیده ...

روایت دوم

با اعتکاف به حق بدو در رقم سابقه ای از خاندانی می نمایم که به آبا و اجداد بسیار حضور به حیات یافته اند که این به ثبت و ضبط ،چه در مکتوبات و مرقومات اجنبی جماعت با تظاهری از بی جانبی و چه در رای گیری و طرف مداری چاپلوسان هم وطن در هنگامی و شرایطی از اقتضای زمانی و مکانی که ایجاب به خیر و کسب سمک از آب گل آلود بود، زبان و طبع به تملق می گشودند و در شرایطی معکوس، به ذم و انکار !

آنچه اینجانب قصد در نسخت و طبع خاطرات و مخاطراتی از این خاندان که ذکر آن گذشت، جسته ام ،نه در مدح و ذم بلکم راهگشایی است مر مخاطبین فعلی و مستقبل را که با مطالعت این نسخت هرچند اندک مایه ،پی به حضور و وجود خاندانی مهجور از طایفه ی معروف قجری برند .قبل از غوص در مبحث ذکر این نکته مخل لطف نخواهد بود که بنده حقیر نه مورخم و نه علمی از معلومات این مقول به ارث برده ام ، فقط شاهد و سمیع نقل اقوال منقول از اعضای باقی این خاندان بوده ام که از این حیث ترغیب به استنساخی از این نوع شده ام که در این قسم نوشتار به علی السویه تاریخ مستند و منقول را توامان وارد بر مقال نموده ام تا حدی از اقل را بر استدلال و استناد قائل شوم.

کتابت این مطبعه را با فهرستی از عناوین خواهم آغازید تا تسلسل موضوعات مطروحه مر مخاطبین را ادراکی ملموس و مقبول یابد.

باب نخست:محبوبه ناصر الدین شاه

بی سنه و ازمنه در جدایش از نمود تقاید به زمان مستند(!) آغاز قال می کنم ،صرف به این خاطر که زمان ،گاه با تمام دلالت ها و استنادات باز در نقش رویدادی متوصل به کذب، مکذوب می شود .پس همین کفایت خواهد کرد که در ازمنه ای نه چندان دور ناصر الدین شاهی بوده حکمران قلمرویی ،که اکنون راقم این سطور و باقی و پسمانده ی خاندانش به هر شکل درقلمرو مذکور ساکن هستند.و طبق رسم مالوف بی اینکه عشقی بر معاشقه ای بتوان منظور داشت بر ایشان جهت فرض مولد تشکیل زندگی ،ایشان تجدید در مکرر فراش جسته اند و با زنی که شاید سابقه ای به اشرافیت داشته یا منصوب بدان بوده ؛ همجواری یافته که این با موقعیتی که شاه جوان داشته بعید به نظر نخواهد رسید. چه شاید اصلن هیچگاه به تبصر و آنچه امروزه روز تعبیر به عشق می شود ،مقروب نشده باشد.

آنچه راقم این سطور به محبوبه متوصل شده شاید همان نامی است که این زن داشته- به روایت شازده خانم عمه بزرگ طایفه - به عنوان، یا شاید هم حبی از باب مقاربت مر شاه را خوش آمده که اندک زمانی را لقب به محبوبه براین زن نهاده و قس علی هذا...

باب ثانی:تولد و رشد عبدالحسین میرزا:

اختصار سخن اینکه بعد از همسر گزینی و در شبی که باز راقم به شب یا روز بودن هم اطمینان ندارد وصرف مالفت معروف، حکم به شب بودن می نماید ،ماحصلی از طفلی دگر بر شاه عاید آمد که نامش بر ما ثابت استقرایی یافته و این بسته به مستندات ،منقولات و اسناد مصور از ایشان است که در دسترس اینجانب قرار گرفته واینگونه، شد عبد الحسین که چون ترکه ای بود از شاه ملت به ترکه ای از میرزا هم نا خواسته ملقب شد و شد عبد الحسین میرزای قاجار!.مراحل رشد بالندگی عبد الحسین در دربار و حرمسرای شاهی سپری گشت و از تربیت و رسم آداب هم نسیبی از اجانب تازه به دوران رسیده جا خوش کرده وحاضر در دربار شاهی به جهت تربیت خاندان شاهی، برد؛که خود را در ادب منسوب به اشراف دولت فخیمه ! می کردند.که چه بسا که سابقه ای از تاریخ بربریتشان را هم به دست ذهنی از یاد برنده سپرده بودند.ولی میرزای جوان انگار به آداب دیکته شده از ندیمان دربار پابندی نداشت و هچون پدر می خواست، سیر در فرنگستان کند و به عینه از یافته ها کسب به مدروک شود و انتزاعات انشاء شده از دگران را بی استدلال عینی تقابل و تمایلی به ادراک نبود. ولی هچون پدر، امکان ارجاع مکرر به بلاد فرنگ را نداشت و بالاجبار به حرمسرای شاهی قناعت می نمود ولی

دریغ که حرمسرا به دلیل مسافرتهای جدید و مکرر شاه،پا به سن کهولت نهاده بودند و در حرمسرا تجدیدی از معشوقه ها و محبوبه ها ی شاه ایجاد نمی شدو این شد که ادامه حیات با عجوزگان درباری مر عبد الحسین صعب آمدو بنا را به ناسازگاری رفتاری نهاد.این شد که شاه بالاجبار او را منسوب به ولایت عهدی خود در بخشی از بلاد آذربایجان و نقطه ای حوالی این بلاد - اردبیل و سراب و میانه و ...- گمارد.

باب ثالث:والی پدر در ولایتی از حکمرانی:

حکومت در شهر مر شاهزاده ی جوان، صفحه ای بود آغازین از سرنوشتی نامعلوم که اکنون علم بر آن ما را معلوم شده ولی شاهزاده در آن هنگام به این مهم لا ادرک بود.حکمرانی شاهزاده جوان چون هر حکمران دیگر و مالوف از این آب و خاک ،به استبداد و تکبر مجموع شد چنانکه چون اجداد قجری به عیش و طیش گذر زندگی بر گزید.و شد خلفی از باب اجدادی اینگونه!

راقم این سطور قید کلمات و جملات را در افعال شاهزاده جوان به چگونه بودن و چه کردن در محدوده حکمرانی و در زمان حاکی، نخواهم نهاد چون مر مخاطبین را این نکته واضح است و مبرهن که در آن دوران با اندک امکاناتی نازل ،تا چه حد می شد به عیش پرداخت و محدوده این رفتار و افعال تا چه میزان و مقدار می توانسته است،بوده باشد.فقط می ماند آنچه که بر راعیان وعموم با این سنخ افعال گذشته و این هم چندان بی راه نبوده که به این صورت ،عقودی که شاه در اوان کودکی شاهزادگان با طرزرفتار با ایشان ، دل شاهزادگان درباری را نهاده بود. ،به این سنخ افعال، اندکی هم شده فراخ و گشایش یابد!

فی المثل بعد از گذر اندی زمان که پختگی بر عبد الحسین میرزا غالب آمد و تا حدودی وافر عقودی که به واسطه رفتار پدر بر دل داشت ،بدر نمود،مصمم به گزینش ذوجه ای بر خود از اشراف محل نمود تا باقی عمر با اطفالی که با این ازدواج حصول بر شاهزاده خواهد شد اجاق خود و خاندان را کماکان محفوظ دارد و روشن تا مبادا نسل قجری از این مرز و بوم خدایی ناخواسته، رخت بر نبندد.

تا از خاطر به در نکرده ام معروض به این نکته هم شوم که شاهزاده به سبب حکمرانی خلفی که در بلاد تحت حاکمیت بر شاه به انجام رسانده بود و هیچگاه کمر به سرکشی شاه مملکت نبسته بود ،شاه ایشان را به لقب ضیاء الدوله مفتخر و منسوب فرموده بود! تا قربی افزونمایه، ما بین شاه و شاهزاده پدید آید که حتی مستقبل پیشامد های بعدی که شاه به دست میرزا رضای کرمانی ترور شد که می دانیم و می دانید باز هم عبد الحسین به ولیعهد شاه وفادار ماند و همچنان لقب ضیاء الدوله گی را محفوظ بود.

پیرو وقایع اتفاقیه بعدی در انتساب و تاجگذاری مظفر میرزای بیمار باز روزگار بر وفق مراد بود مر عبد الحسین میرزا را، چون شاه جدید هم چون شاه معدوم روابط حسنه ای با عبد الحسین می داشت یا بهتر بود عرض می کردم که عبدالحسین این را می پسندید که با تمام شاهان این خاندان که خود نیز از خون آنان بود مسامحه نماید و در آرامی ادامه حیات دهد تا در قلمرویی از حکومت مکسوب،و با خدم و حشمی که بر خود برگزیده بود بی دغدغه باقی عمر سپری کناد.

اما روزگار آنگونه که خواهانیم و خواهانند به خیر، سپری نمی شود و چون مماثلی از امتثال ،در همیشه بر یک پاشنه نخواهد چرخید! و این همان شد که قیامی پی گرفت از باب خواستی مشروع و مشروط که قائمان بر آن تقابل به مثلی با خاندان قجر جستند و خواستند که شروطی بر سلطنت مقتدرانه! اعمال نمایند که در حالت تداوم آن به خاستی مشروع ،امید به تصحیح وضع به خیر می نمود ولی با دخول واسطه گان معروف و واضح چون اجنبی جماعت که آنچه خود جسته و یافته بودند بی نظر تدقیق به فرهنگ این مرز و بوم ،تلقین نمودند تا خود هم از ماحصل آن بی بهره نمانند.، که شد همان مشروطه ای که می دانیم و می دانید.

باب رابع:ازدواج رسمی عبدالحسین میرزا ضیاءالدوله:

در گیرو دار حوادث حاکی از مشروطه بود که مردم و رعیان قلمرو حاکمیت عبد الحسین ضیاء الدوله هم سر به ناسازگاری و اغتشاش نهادند به تبع رسمی که مملکت را به واسطه مشروطیت فرا گرفته بود، ولی عبد الحسین با سرکوب اندک اغتشاشات محدود خود، این مشکل را بر خود مرتفع وهموار ساخت و پی نوشته عرایضم با فخر النساء، دخت فخر الدین بیگ از خوانین آن بلاد – که اصالتی روس هم داشت - پیوند ازدواج بسته و به تولید ابن و دخت همت گمارد.بی اینکه دغدغه ای از اوضاع فعلی مملکت بر خود و خاندانش راه دهاد. اندک اندک کهولت سنی با گذر ازمنه بر عبد الحسین میرزا غالب می آمد و این شد که ماحصل ازدواج با فخری دو فرزند شد یکی دختر و دیگری پسر به نام های عبدالعلی میرزا و شاهزاده بانو که میرزا ی عبد العلی هم همان ترکه ی معروف از خاندان شاهی بود که بی واسطه می بایستی اطلاق به مقبول می شد. در این اوضاع و احوال بود که شاه بیمار درگذشت و با درگذشت شاه و تکیه زدن محمد علی میرزا بر اریکه قدرت،باز اقتدار جنون به خاندان قجری رو کرد و با به توپ بسته شدن مجلس مشروطه و تعطیلی آن مابین شاه و عبد الحسین میرزا که اکنون سالهای پایانی زندگی را سپری می کرد الفتی ایجاد شد واین شد که عبد الحسین در همه گاه ازمحمد علی شاه به عنوان اقتداری بر خاندان قاجار بعد از آغا محمد خان ،سخن به نیکی می نمود.ولی آنگونه که میدانیم و می دانید این اقتدار تداوم چندانی نیافت و احمد میرزا در عنفوان کودکی موروث خاندان و تاج و تخت قجری شد که این رویداد هم مصادف شد با در گذشت عبد الحسین ضیاء الدوله .بدین ترتیب بعد از عبد الحسین بالطبع هدایت خاندان ضیاء ،بر عبدالعلی اوفتاد و باقی ماجرا...

باب خامس:حوادثی اندک از زندگانی عبدالعلی میرزا:

اما عبد العلی میرزا که به سبب دخل در مباحثی از دست مشروطه و وقایع زندگی عبد الحسین تا حدودی وافر،مورد کم عنایتی تا این نقطه از مقال باقی بود، خود نیز به تعین و بالاجبار تا حدودی از اوضاع سیاسی و حکومت با دلیل مهجوریت قجر در دوران حکومت احمد شاه بدور مانده بود. فقط از آنچه قابل به ذکر است این که، در دوران جوانی و به خواست و پیشنهاد پدر وارد مکتب نظام شده بود و در نظمیه محل حکومت سابق پدر به ریاست انتظام شهر اشتغال داشت و البت دارای بالا ترین رتبه نظامی بود که بعد ها با درجه سرهنگی و سمت ریاست شهربانی، باز نشسته گشت.مقارن حضور عبدالعلی میرزا چندین رویداد سیاسی و اجتماعی به وقوع پیوست که من جمله آن ایجاد فرقه دموکرات آذربایجان به جهت خود مختاری این بخش از سرزمین ایران بود که به تبع آن ،محل تحت فرماندهی انتظامی عبدالعلی میرزا را هم شامل شد و بی نصیب از شرایط نماند. که البته در همان یک سال حکومت این فرقه عبدالعلی همه گاه در تحت فرمانبرداری از نظمیه مرکز باقی مانده بود و این رفتار بعد ها بعد از سرکوبی فرقه هم ،موجب رضایت شخص شاه و نظر مساعدش در مورد ابقاء عبدالعلی کماکان در سمت ریاست شهربانی شد.و بعد از بازنشستگی هم ایشان جزو رجال مطرح و از معتمدین مردم شهر به شمار می رفتند که تا سالها کسانی که ایشان را شناخته و به مصاحبت با ایشان اشتغال داشتند به نیکی از عبد العلی میرزا یاد می نمودند .البته عبد العلی بعلت مستفید شدن ایران آن روز از برکت ثبت و ضبط اشخاص و املاک در مستندات اداری و صدور شماسنامه، نامی از فامیل را بر عنوان خاندان فعلی خود در این نقطه از حضور بر گزیدند، که شدند عبدالعلی ضیایی و بعلت وجود پسر عمو ها و مختص بودگی نام ضیاء بر این خاندان ،جهت جلوگیری از اخطلاط نام، به سه دسته تغیر به اشتقاق از ضیاء یافتند که شدند ضیایی مهر و ضیایی و امیر ضیایی و قس علی هذا...

در صورت دخول و غوص در مطلب بعلت وفور وقایع و رویدادهای دیگر، اینجانب راقم سطور بعلت کم طاقتی و کم حوصلگی تاریخی تا این قسمت بسنده کفایی را بر خود و بالطبع بر مخاطبین نسختم بر گزیدم و امید به این را از کف بدر نخواهم کرد که در ازمنه ای نه چندان دور توفیق تداوم مبحث و گشایش مقال را بیابم تا قوام مطلب به صحت و سلامت و کمالت متصف و متصل شود .تا مطلوب این حد از توان ،والسلام

شماره غربت مجله شعرآستان

bekhoon — Mon, 26 May 2008 14:09:29 GMT

پنج شنبه های گندم را درو می کنم

خمیر بوسه ای

داغ گونه هایت را

بخیر

ازشهر کوچک قلبم

به ایالتهای ناچشیده می ریزم

خون از تو

به چهره ام میدود

لیلی!

نمایشگاه کتاب و.ضیاالدوله ...شماره ی 20 مجله شعراستان

bekhoon — Sat, 26 Apr 2008 16:52:18 GMT

ندیمه نورد

"شعراستان"

مجموعه ندیمه نورد که شامل شعرآستان های من است با مقدمه ی استاد دکتر قدمعلی سرامی پس از ۳ بار انتشار الکترونیکی به صورت مجلد و در شمارگان محدود منتشر شده است .دوستان علاقمند در صورت تمایل می توانند با من از طریق ای میل یا موبایل تماس بگیرند تا نسبت به ارسال اثر اقدام شود .

این مجموعه شامل ۱۸ شعرآستان است که با تفاوت هایی کمی و کیفی نسبت به نشر الکترونیکی آماده شده است .دکتر سرامی استاد کرسی ادبیات فارسی از مفاخر ادبیات کلاسیک و نوی ایران است که در مقدمه ی خود به تولد طرز ابداعی شعرآستان و متن آن نگاهی منتقدانه داشته به بحث در مورد جهان پست مدرن پرداخته است.

فرصت دوست داشتن = Apportunity of love

(مترجم) - معرفی زنان ساعر جهان

مجموعه ی شعر«آنِ این عکس"

در حیطه ی غزل،

دریافت

۳۳ شعر عاشقانه

دریافت

The hawker singer

From '' 33 Erotic Poems" of Vahid Ziaei

ترجمه مجموعه ۳۳ به انگلیسی

دریافت

شعراستان شریدن

باران روی سرمان ناودان زده است .از پشت سرم آب می ریزد می سرد تا قوسی کمر زیر شلواریم را خیس می کند حتا .زیاد کهنه نیست کفشم که دهن باز کرده ریه های جوراب از گل – آب پر و رنگی میکندو شلپ شلپ دریاچه در هر قدمم بالا و پایین می آید .نور شدید چراغ اتومبیلی که از دور دیوانه ای خیس را در بارات تلو تلو میبیند گه گاه مسیر لزج را می شناساند و تاریک خفه و ریز ریز شب بر شانه ها کمتر سنگینی می کند .در نزدیکی کودکانه ی پلک ها که قصد نور پراکنی چراغهای قرمز را داشت چاله چوله های دهن باز کرده به شماره می آیند .

- 1 – دو تا – شیش ...

بلند با پوتین سیاه و ریشه ریشهع ، آش و لاشی که مو هایش در موج باد بازی می خورد .

با شکمی بالا آمده در گشاد چین چین چناری به حالت عطسه عقب و جلو می شود .

با سر فرو رفته در گودال دنبال لانه مورچه می گردد لابد که جفتی پا بیرون زده از او خشک خشک .

قلمه تر از این که سلام می کنم با سر به او و کلاغی که قار قار پاسخم را می دهد – بی ادب دراز –

پهن می شود یا شده است جلوی شر شریدن جوی عاصی با شکافی که حسی گرم را در سوز این چکامه ی تند تند تداعی می کند .

برای هر چاله 3 درخت ...

آخری نهال بچه سالیست که سلام کردن نمی خواهد و سلام هم نمی دهد .

تا از پیچ کوچه که رد شوی تلنبه ی توی سینه ات به شماره می افتد و قوطی خالی قرص های هویجی از زیر ضخامت پالتو نمایانتر می شود .تنها یک چوبه با سیمی بلند چمن خیس زیرش را در هوچیگری این ساعت از امروز روشن کرده که کسی پای آن می ایستد و یقه پیراهنش را به حساب بی خیالی باز می کند و عقربه های ساعتی از بی فکری همیشه ی آن دیگر را تیک می زند .

میخ کرده آنجا که چه ؟ و توی پیچیده ی زیر کتش هر چه هست یادش نمی آید .اسب شیهه می کشد و یال و یراق پونی ریزه میزه ای جای او می نشیند که پاندول ساعت وار یکی به راست و یکی به چپ جلو می آید ، شاخ در می اورد و درست می کند زیر سینه ی چپش و بر می گردد تا با بالهایی که لابد در فاصله ی این مرگ آنی درآورده پرواز کند .

شاخه های کج و معوج چکه می کنند و گودیچه های پر دنبال ستاره ای در آسمان دایره دایره می شوند در شبنم های اتفاقی یاسها .

پکی از هوا می گیراند و بخار غلیظی بیرون می دهد .امروز بعد برف خواهد آمد .ریاضیات در پیاده رو غلط خواهد زد : دایره و مثلث و پونی کوچکی که پاشنه بلند می پوشد .

شعرآستان

بی دلالت روسپیدی گشتن به خطی عمود

من روسپی ام یعنی دوست دارم توی رانهایم هزار تا جورواجور از لاغر و کلفت و گردن فراز و پشمینه پوش لا لایی کنند .مثل همه ی سوراخهای این خانه که درزی در درزی چیزی لایشان مانده یا گیر می کند .چیزی شبیه هسته یا تکه کیکی که به زور از روزنی مورچه ای می کشد داخل .زندگی حتا برای چهار پایان هم سخت است اگر چه مور و ملخ هواپیماباشد وقتی کلاغ با ردایی از جنس ابر های باردار از آن پایین می آید و مادرم روی دو دست ایستاده لنگ هایش را این شکلی حواله ی او می کند 7.گلی به سینه ام میزنم که پرچم هایی تلخ در او به اهتزازند و از پزشک معالجم می پرسم :چیزی به اندازه ی نیازم دارد؟شماره ی پای همسرش 44 است و روی انگشت سبابه اش خالکوبی سوزن دارد .حتمن چیزیم می شود که کبوتر به کمرم قوس می دهد و در ریشه ریشه های ظهر جمعه دنبال کلافی از موهایی نرم می گردم که تا آخر شب موقت موالی او باشم و در 29 اُمین سوزن بانی قطاری که مثل لول پاهام می گذرد از تاریکی تپه های تو در توی بی بیغوله وقتی اناری می ترکد و تا هزاران مایل میل مادر بزرگ در چشم خواهر زاده هایم می رود تا اسم کوچک نور حدقه باشد در امده از مرده ای در تابستان اعدام .

من عاشق سنگ سارم تا بالا برویم دو تایی از دره هایی که در آن خسبیدیم تا انتها و در موج موج رعشه ی هر زوزه ای از مهراکین زمانه تاب دادی مرا حالا به هر سمت که می وزم خام تر از آنم که کلوخی بر فرقم بنشیند و توسّلم را به ریگ های بودایی از دست بدهم .مثل ساری که می پرد از از سنگ و تو احمقتر از آنی که بفهمی کوه عقده ی فشرده ی آغوش توئیست که به بوسه می آِید بر سرمان و ما رَمَیتُ دستت که دارد کشیده می شود از ته تا برسد به لحظه ای که تو را زاییدم و مهلت اندامت نبود که اشراق پابرهنه در حیاطمان می دوید و ستاره در َ UUهایم نگین می تراشید .

آخ چقدر تن می دهد به آبهای زرد، لگنی که پر از گوش ماهی هاست .

پوست و هَرزمَند گرانی دارد سلام !

سنبل دارد و سبزینه در دلتای رودهایی که من و ایشان ها جاری می گردند از دماغ کودکی که شاید دارد و بی خود نیست دیوارش از چادر نازکتر باشد چهار سو و کهنه جول و پلاسی که میزبان توام با درد هایی از جنسم که به نام پدر خسبیده اند در لاک خویش و پزشک در آسمان توی تزریقشان خدایی دارد به کوچکی آنی که تو داری در من می آفرینی و ماهی قرمزت پیامبر باکرگی من بود وقتی گفتی سلام سلامتی می آورد آغا دو پوسته !

هماکنون دو قبضه صیغه ای و لاکپشت خز مانندی وارد شدند تا کاغذی از من بگیرند که بتوانند در تعاونی بی مسکنان برای خود خانه ی آخرتی جور کنند و اقسلطش را به حساب 000تا درج به مقام عالی همایونی واریز کنند .من ولی راحتم که زیر همین که می پراکنی می خسبم و تازه پول کلوخ که نمی گیری؟هر چند انداختنی باشد .تازه شهر قف تن هم بل دم :

" چون شیره کش جان توام چاق ترینم

این شق زده را شنقصه ای شاق ترینم "

تقدیم با عرض و طولی طویل که نیازمند آه ...بی کلاهم را دریاب و کشش بده تا بریزی در خود و مجسمه ای بتراشی از آن نامش را بگذار – یواشتر پدر سگ - :"جندرال مشرف " شدیم این ته .حالا من دوباره پاره پاره ی مچاله ای هستم که به آب هم مطهر نمی شود این پاشنه های گلو گیرم که بر صورتی بر خاک فرو افتاده می مالند در مهری که به چهره ات می زنند به پیشانی ات که ماهی باشی قرمز بپوشی بپری از طاق شکسته حالا که به سرت توپ شلیک میکنند یا به تنت که بسته به توپ یا به دستانت که توپ توپ پینه بسته از اصطحکاک خاکی بودنت با بی ماری که از تو می غلطد و لای سبزه های روبان بسته ی خوش تراشت لیز می خورد اسمش را بگذار ساکیزان یعنی همه ی ندارت که به بدرقه ات آمده ما ..ما صدایت می کند فریادت می زند از منیتت برهی که گاو والاترین مقدس هندوهاست قربان خال ابرویت قسم انتلکتوئلی .

از گیسو به بافه می سوزم از ابرو به درو می آیم از موها به قیچی میرسم از انگشت به پینه از کفل به کبود تر از هر چه جز دماغ به رویش به رویش می پرم و با حسی عمیق والا و شایسته به نشستن می گویم : بخیز و شمعی را در هر جایی که خواستی روشن کن داغ داغ بترکانم که ساعت به صبح می رسد و میمون ترین روزم را به حساب تو خواهم گذاشت اگر روزگاری لختی دوباره بیاساید کرمی که در کدویی آبله گرفت از بس جان ندارد مادر حتا .

قلبم این گوشت به صلیب کشیده شده تیر می کشد و یک تیر از ستون استخوانهایی که رعشه در می آمیزد با او وقتی دستمال گردنی را به چشمم بستی و به سر جوخه گفتی : اع .....لامیه !

تاپ تاپ تاتاپ ....

-: هر رو ز تن پیروز !

اثری از ملانی کرو : جستجو / شماره 19 مجله شعرآستان

bekhoon — Tue, 15 Apr 2008 14:51:37 GMT

جستجو

اثر : ملانی کرو*

در جستجوی تنی در برف زمستانی که آسمان مغاکی از بورانی سپید گشوده بود .تنهایی را می ستودم .باد که کنج فرسوده کلبه را از هم گسیخته و می شکافت و با عبور هر قطاری خانه بر خود می لرزید .رویاوارگی ام سرزمین های مسطح پوشیده در آب .دست تکان دادن به مسافرینی در قایق، آنهایی که با لبخندی شناور می گذشتند .شهر های کهنه غرق شده خواهشمند نانی ، پتویی و قایقی ..."نانوایی بر جزیره است " مادرم که داد می زند و پس لبخندی که می گذرد .طوفان که می رسد برادرم آنگاه هشت ساله می گردد شهر در هم کوبیده و پیچیده در پتویی سخت سپید .آبجوی ارزان قیمت در دست دوستی روی برفهای زیر صفر به سختی پیش می آید به سوی خانه ی نااستوارم .داوطلب جستجو می شویم چوبدستی هایی به برف روبی می دهند .همه زمستان به رویا پروراندن رویاهایی خوشتر می گذرد .بس است گوش سپردن به باد تا احساسش کنی .چوبدستی ها را به برف می زدیم به امید ناامیدی از شیئ منجمدی در برف.

* ملانی کرو دکترای نویسندگی خلاق و مدرس وسترن میشیگان یونیورسیتی است ."نامه هایی به یک شبگرد " نام مجموعه شعر اوست .اشعارش به وفور در مجلات ادبی امریکا چاپ می شوند .

شعرآستان ابو تن بور / شماره 18 مجله شعراستان

bekhoon — Thu, 24 Jan 2008 15:57:41 GMT

شعرآستان ابو تن بور

: یا ابا طبال یا ابا سرنا یا ابا جیغ...

در مزون صدقه سری های کبودیه که زیر گنبد حنا بسته اش روسری به سرش می کنه گل من گلی / کنار بیرق ...هزاری وا می کنه – شمر هوار می کنه شعر هورا می کشه و لای پای جنگل چند صد تا درخت می مونه که اقای پزشک / تو چشم پرستوها آشیونه کنه در به در زود باوری علقم .

- : عممه با ما تحت گشاده دهنی کتابای زور بزن

( با سپور محل سوار جاروی دسته سیا شدنش ...معرکه می گیرن تو قهوه خونه واسش / یه ریش خندی پشت سرشه که :

-: جبهه هواش چطوره مشدی ؟

/ سیاوش که پاره می کنه زلیخا دادشو می خواد و تا بن بت معصوم شاه تو زنجیر هوا به رگش می زنند میگن بالنه می گن هواست می گین عافیت باشه عم قزی میگین مرده ...آن فلاکتوسه !

- تو گوشاشو ببین

- تو آفتابش اسید ریختن

- تو تنبون کش سفتش خوابونده

- تو زهر ماری ته شب ( با سیا کاریای تنگ سیر نانه اش با خلخال کابلی لوطی محل که سرد تا سرد همه قمه هارو پیشکش قر کمر مادر مرده می کرد تو ...

تویی که تا لحاف گاز می دی و هسته ی مو سیاهشو می ندازی جلوی این عنتر آویزون از کمر مصبطه ...قربانش بروی : ابرو کج تمثال حضرات نیمه کابوس...کنار می اورند جسد مه را در جاده ای که با در یا قهر می کند .

عنتر را با الف و انف یاد گیری باید طبق انترناسیونالیزم دگمه های سبز و قرمز لباس حلقه حلقه ی مشدی باشد ./ با همه جا دیوار همه جا بنفش همه جا سر درد همه جا شیهه ی بلند معجزه که کوچه های گشاد رو چیز چیز می کنند – همه جا جز من و من جوانه های تبعیدی .

دگمه های فشار ...روی پیراهن جر خورده ام را تاریخ مصرف می گذارند توی نعش مردمی هست که پاهایش را دست نیکوکاری می مالد و سرش در انبوه قوانین قل می خورد .این یک گزارش می تواند باشد :

- گزارش یک روزه گی مرغهای عالم با رانهای سفید با دریچه های بی روزن الهام جایی که تخم خالی سرزمین ها را نیمروز بشر نمی بیند و جهان همچنان بر شاخ تحتانی چاپلین طلا می گزارد و جوجه یعنی یک دست آمیزش با عریانی تازه شسته ای که قرار است پای لزجی خورشت آفرینش چوب حراج بزند ...نفهمیدی؟یکجور زایش خارج از گود ...

عمه با لیدی سر کنده بحث می بافند ...دو میل متقاطع :

پس پسی ترین شاماخرک آن پا برهنه ی مازوخیست

- : برای رفو کردن هرزه هاتان درزی سوزنی دارم گم شده در جمعیت سالن چهارم تئاتر نصران خان بنی ضاله .بی پردگی جهان هم خواهی در وازه دولت تیسفون است که آونگ شده در سرمان و لاکن کلاغ ها بر جسد لخت مترسک موطلایی من قرار بر قاری دارند لهذا با لهجه ی کف ...

تر دامنی در مغازله :

- : چقدر ریز ریز می خشتکم / سا ق یا لیز شرابی پنهان ....دفتر انگار بی زهدانه ی / سبلان وقت بورانم خرسی در من است که توله ی برفی اش را یخچال های تو آب می دهند .خرسی در هر تپه ام روییده که به دره های مه گرفته شعر می گوید و پشت سر ماهی های مجعدت ذکر می غرد .خرسی که توی چشم تو در ستاره می زاید ...

-: در صرافی جسته ام ات – رگی زیتونی – در آبشاری به نا کجا ریزان ...سوگند دمپایش را با لا می زند :

سرم در کلاه هلمز در خیابان پالتو برف امضا می کند و به کالسکه های قرمز مومی آدرس کلون دری زمخت را می دهد که گوشت هیچ طفلی بر سقفش ریز ریز نباریده مثل انگشت سبابه ی عشق که بی شمار سوراخ – رومئوی اویند و ...

سنجاق قفلی که از چارقد گل و نسترن علقم ننه / که ریال در می آورد / که کباده می انداخت / که دلش بین زور خانه های عالم می زایید .

( تو را به همه چیز تشیبه کرده اند جز تیوپ خالی که رگ های مرا با بوی لزج روغن سوخته بالا می آورد و به عروسک پلاستیکی خواهر تجاوز می شود : یعنی باران هم تن توست آسمان که به ستون من پایین می آید .)

( همیشه فکر می کردی که آسمان حشری ترین چیز دنیاست .و ابر خدایی که هر لحظه در نو شدنه .دگرگونی دائم و متن آبی بیکرانی که به تو بال پرواز می داد تا با های کودکی دوان دوان مثل کانگروها بپری و فکر کنی حالاست که اوج بگیری ...و بلند می شوی زیپت را بالا می کشی و آخرین دنبالک ابرها هم توی کیف دستی ات هورت کشیده می شوند .)

– سنج هوار می کنه شعر هورا می کشه

نی به سوراخ هفتم از بی سری تو نواخته می شود وقتی ریشه های پریشان دستت / دلمه های تیره ی لای ناخنت /

حتا کفلت به تپه ماهور های مسی در کسوف شرمگین اندامواره ای یک تنی خمیر زاده نامیده می شوند تا کلمه لخته لخته با قاشق تیز زندان دفیده شود تا چاک بلایت را فراموش نکنی که شصت و هفت بار میمون خرگوش می زاید یا کرگدن یا مدیا ...

که نخستین بار سبز شد و لزج بخاری مسموم در اولین حلول مرمی تیر لای گلبرگی نشست و به سوی کسی نواخته شد .و باور کنید آنچه از کتابخانه می چکد پیشکشی های کژ دار و مریض نیست ...

-: او مثل حس مرده ی یک فوران یخ زده است که سرطان برگ هایش را لمس می کند و چنان روی قلم سفت می تپد و می لولد که انگار هزاران کودک جوهری – از لوله هایش خواهند آویخت .

- این همه در من تنیده و تو نمی شود

- لبا لباده سیخ می کشد

- زیر پلک رگهایم لگد می زنی .

-

bekhoon — Wed, 12 Dec 2007 06:32:18 GMT

شکست در فلسفه

و.ضیاالدوله

نگاهی به مجموعه ندیمه نورد " شعرآستان ها

وحید علیرضایی

منتشر شده در روزنامه اعتماد

در ساخت شکنی جمله واژه می تواند همان نقشی را بازی کند که آوا و هجا در ساخت یک واژه و جمله زمانی ساختار خطی خود را از دست می دهد که ساختار تعریف کلاسیک خود را از دست می دهد و آوا شکنی واژه را می شکند و همین شکست به هجاوایی تعریف شده آن می تواند معنی ببخشد یا آنرا به دادائیسم کلاسیک سوق دهد بخصوص بار اصلی فلسفه آنچه که بنام " شعرآستان " در نوشته های وحید ضیائی دیده می شود شکست هجاوایی کلمه در ساختار شکننده ی جمله است .در هم آمیزی معنای واژه و جایگاه واژه در شعراستانهای ضیائی پایه ای ترین تلاش وی است برای رسیدن به تفاوتها ." عم قزی های ترشیده ی سرکاران خط خطی گوسافندان ..." یا " قیچی بزنی ببرندت تا تیز شوی تیزی بدهندت کد خدا با یا بی پس آخرش ..." که در یک همنشینی استعاری از جایگاه عینی وجود جمله فرا می رود و جانشین جمله ای می شود که در شعراستان آورده می شود این ذات آنچه شعراستان می نامند است و اگر استعاره در جانشینی واژه و جمله یافت نشود آنچه می نامند است و اگر استعاره در جانشینی واژه و جمله یافت نشود آنچه می ماند تنها بازی پازل گونه ی واژه هاست از ذهن مغشوش نویسنده و اینجاست که ساخت شکنی معنای متواتر یک تلاش می شود برای چیدن پازل به صورتی که اغتشاش از بین برود .ولی آِیا چنین است؟

1- آنچه از پست مدرنیسم و موج - یا جریان - آن در ایران شاهد یم تلاش برای شکستن قالب هاست ولی آیا تعریف پست مدرنیسم رفتاری شکننده از ادبیات است یا بازگشت به سنت های اندیشه ای ؟

تلاش برای یافتن این پرسش تلاش برای حل معمای فرا مدرنیسم در ادبیات ایران است .سخن از حافظ و مولوی و شاملوست و استوره و تاریخ در امروز معاصر .جایگاه سنت در شعر معاصر .نوجویی دریافتی مرزهای گریز از سنتی است که در قالب های تعریف شده توانسته است - بود ؟ - مرزی برای خود بشناساند ولی گسست از آن ورود به فرا مرز های معینی شده است .

شعراستان به یقینی در آن سوی مرز مقرر است ولی جایگاه جامعه و سنت آیا از استوره و تاریخ می گذرد ؟

" به نبود انگور های شیرازت که می دوشیدندش قسم ساغری می شدی در دست پیرامون هامون هایمان ..."

و یا " آنگاه که هوا کلمه است و سرد است و هذیان و کلمه خدا می شود و ..." یا باز در شعراستانی دیگر : "در من به جرم شراب چند ساله مست خون بهای خاک می خواهید " و می توان رد پای سنت را در شعر ضیائی دید ولی جامعه می تواند در این اشفتگی معنایی را بیابد ؟

2- اگر شعراستان ...چون نویسنده می خواهد بگویند .

3- و شعراستان چه می گوید ؟

اروتیزم - گریز از زن ( یا تلاش برای فرار از آن ) - شیفتگی ( آنچه که می گوید از بودن مطلق ) - عصیان ( نه به مفهوم مطلق آن که معنای انقلاب بدهد ) - مذهب ( گریز از ابلیس به مفهوم از خدا بریدن ) - و هجو ...ولی فلسفه وارونه جلوه می کند که طعنه ی سر راست را تنها در " شعلوک " می بینیم وقتی حتا شیفتگی به هجو کشیده می شود " راستی آدم اگر آدم بود / تا همین الان هم کیفور سیب حوا می شد / مست می شد / مات می شد / لات می شد برای عزی / ننه من غریبم بازی دراوردی که چه ؟..."

و هجو تعریف ادبیات فرامدرنمان است از نقد و جامعه ی مدرن امروز و عدم قطعیت از اتفاق که می افتد و میتواند نیفتد و بودنی که عین نبودنهاست .عین واژه که می تواند معنای خودش را در نسبیت از دست بدهد و بشود " خود آن گاهم " - " دراکولاک " - تف ...انگ میزند " و این جمله : "طنابت تن آبم می شود " .ساخت واژه - در در هجو خوداگاهانه - خود معنی را به ایهام دوگانه هجایی می برد و عدم قطعیت با آوا نگاری در زبان هنجار رو در رو می شود که خود عین هجو است .

4- این نه استوره است و نه زدایش استوره .این زدایش استعاره است از واژه .دیگر واژه حرمتی ندارد وقتی قطعه قطعه می شود و ما معنای جدیدی می یابیم .آنهم پس از اضمحلال خط تصویری در 5000 سال پیش ! وقتی واژه به علائم بسنده می کند تشکیک در معنا اتفاق می افتد - اتفاقی که در خط هیروگلیف به جهت مطلق بودن تصویر ناممکن بود - و هجا بندی تلاش برای یاد آمدی تاویل در واژه هاست : تشکیک کاربرد هجا در ادبیات .بازنمایی تلاش پیشینیان در طراحی قرار داد های فی مابین .

5- همه اینها رامی توان هیاهوی بسیار برای هیچ دانست و شعراستان را به کل انکار یا رد کرد و می توان انرا بسیار جدی گرفت و یک تلاش ناب در پست مدرنیسم دانست .این نسبیت را خود شعراستان به ما میدهد .

6- ولی تردیدی نیست که هر جانشینی و هر هم نشینی - چه خود آگاه و چه اتفاقی- نمی تواند در راستای زدایش استوره معنا حرکت کند و یا به سوی ایهام در معنا باشد بلکه بی آنکه خواهد به یک هجو ساده مبدل می کند که می تواند نباشد .محض نمونه توجه کنیم که چگونه یک جانشیتی اشتباه بی معنی در آوا می گردد :"السالوادور زیرشلواریت ..." یا " آسه برو آسه بیا سعدیه شاخت نزنه "

7- شعراستان در بعضی سطور شعر های زیبایی می آفریند : " دراز کش سینه ی قناری ...خلاص "... " جایی که مرغان ساحلی تخم مست می گذارند " و کل شعراستان شعلوک غیر از اسمش !

(نديمه نورد) بخش نخست شعرآستان

"نخستین مجموعه از "شعراستان"های و.ضیاالدوله تحت عنوان "ندیمه نوَرد"، به صورت اینترنتی انتشار یافته است. در این مجموعه مبانی میان – ژانری به کارگرفته شده در آن تلفیقی از "داستان" و "شعر" به وجود آمده است. گفتنی ست که این شکل نوشتار با "گزین گویه"ی مورد نظر پست مدرنیست ها شباهت های بسیاردارد و از لحاظ اروتیسیسم، پرداخت زبانی و ویژگی های چند لحنی بودن زبان به کار رفته و غیرخطی بودن روایت نیز باید آن را از لحاظ گرایش ادبی پسامدرنسیتی دانست. معرفی جامع تر این مجموعه نیز به قلم کیان آذری در مقدمه ی اثر آمده است."

مطلب کامل